Holenbeer
Object numberF 16269
TitleHolenbeer
Ursus spelaeus
Ursus spelaeus
Label<p style="font-family:'Times New Roman';font-size:medium;">Groter en zwaarder dan een grizzlybeer, de grottenbeer moest een angstaanjagende beest zijn geweest voor onze voorouders uit de ijstijd. De grottenbeer was zeer gespierd en kon bijna 1500 kg wegen. De mannetjes konden tot 1,7 meter hoog zijn wanneer hij op vier poten stond en tot 3,5 meter lang als ze op hun achterpoten gingen staan. Toch waren deze reuzen waarschijnlijk planteneters, zoals de grote panda. Hun gebit was aangepast aan een vegetarisch dieet – ze aten voornamelijk kruiden, vruchten, bessen, noten, bladeren en zelfs gras.</p><p style="font-family:'Times New Roman';font-size:medium;">De grottenbeer, ook bekend als holenbeer, leefde in bergachtige streken van Europa en Azië tijdens het Pleistoceen, een geologisch tijdperk dat duurde van ongeveer 2,6 miljoen tot 11.700 jaar geleden. De soort stierf ongeveer 24.000 jaar geleden uit, tijdens de laatste ijstijd.</p><p style="font-family:'Times New Roman';font-size:medium;">De resten van grottenberen zijn vaak gevonden in grotten, waar hij mogelijk ging overwinteren – vandaar zijn naam. Soms worden de botten van meerdere beren bij elkaar gevonden in een grot, maar welk bot hoort bij wie? In zo’n geval maken wetenschappers een samengesteld skelet uit botten die het best bij elkaar lijken te passen. Het imposant skelet in de Eerste Fossielenzaal is zo’n ‘composietskelet’.</p>
Deze grotten- of holenbeer bewoonde Europa gelijktijdig met de mens in het paleonlitisch tijdperk en is tijdgenoot van de mammoet. Dit exemplaar leefde zo'n 20.000 jaar geleden, toen het klimaat in een groot deel van Europa een stuk kouder was.
Grotten waren de aangewezen plekken om beschutting te zoeken tegen het barre weer en te overwinteren. Maar het kwam regelmatig voor dat de dieren in hun winterslaap overleden. Vandaar dat fossielen van grottenberen vaak in grote hoeveelheden bij elkaar worden gevonden. Het is dan niet eenvoudig om te herleiden welk bot bij welke beer hoorde en daarom wordt een skelet gewoon samengesteld uit botten die het best bij elkaar lijken te passen. Ook dit is zo’n ‘composietskelet‘. De botten van dit skelet zijn gevonden in Tsjechië.
De grottenbeer was een indrukwekkende verschijning. Als hij op zijn achterpoten stond was hij bijna drie meter hoog. Dat is aanzienlijk groter dan de bruine beer die nu nog in Europa voorkomt. Uit de dikte van de botten valt ook af te leiden dat de grottenbeer zeer gespierd was. Voor de mens, die alleen met stenen vuistbijlen was bewapend, moet hij een geduchte vijand zijn geweest.
Deze grotten- of holenbeer bewoonde Europa gelijktijdig met de mens in het paleonlitisch tijdperk en is tijdgenoot van de mammoet. Dit exemplaar leefde zo'n 20.000 jaar geleden, toen het klimaat in een groot deel van Europa een stuk kouder was.
Grotten waren de aangewezen plekken om beschutting te zoeken tegen het barre weer en te overwinteren. Maar het kwam regelmatig voor dat de dieren in hun winterslaap overleden. Vandaar dat fossielen van grottenberen vaak in grote hoeveelheden bij elkaar worden gevonden. Het is dan niet eenvoudig om te herleiden welk bot bij welke beer hoorde en daarom wordt een skelet gewoon samengesteld uit botten die het best bij elkaar lijken te passen. Ook dit is zo’n ‘composietskelet‘. De botten van dit skelet zijn gevonden in Tsjechië.
De grottenbeer was een indrukwekkende verschijning. Als hij op zijn achterpoten stond was hij bijna drie meter hoog. Dat is aanzienlijk groter dan de bruine beer die nu nog in Europa voorkomt. Uit de dikte van de botten valt ook af te leiden dat de grottenbeer zeer gespierd was. Voor de mens, die alleen met stenen vuistbijlen was bewapend, moet hij een geduchte vijand zijn geweest.
Production dateca. 20.000 jaar geleden
Production periodca. 20.000 jaar geleden
Object namefossiel skelet
Scientific (common) nameUrsus spelaeus Blumenbach (Grottenbeer)
Collection placeMoravie/Morava, geb.rond Brno : Mor : CS
