Azimutkompas met octant

In dit instrument zijn twee belangrijke navigatie instrumenten samengevoegd: een azimutkompas en een octant met telescoopvizier. Beide instrumenten waren lange tijd onmisbaar voor de bepaling van richting en positie op zee. Met een azimutkompas kan men de declinatie bepalen: dat is de hoek tussen het magnetische noorden en het geografische noorden die varieert met tijd en plaats. Met de octant kan men bepalen op welke breedtegraad men zich bevindt, door de hoek tussen de horizon en een hemellichaam te meten. De octant is een uitvinding van Isaac Newton (1699) maar het was het ontwerp van John Hadley uit 1731 dat uiteindelijk echt in gebruik genomen werd. Later werd bij het navigeren liever de sextant gebruikt: hiermee was een hoekmeting tot 120 graden mogelijk.
This instrument combines two important navigation instruments: an azimuth compass and an octant with telescopic sight. For a long time, both instruments were indispensable for the determination of direction and location at sea. The declination can be determined with an azimuth compass: that is the angle between the magnetic north and the geographical north, which varies with time and place. The degree of latitude can be determined by means of the octant, by measuring the angle between the horizon and a celestial body. The octant is an invention of Isaac Newton (1699), but the design of John Hadley from 1731 was eventually used in practice. Later on, the sextant was preferred for navigation: it enabled an angular measurement up to 120 degrees.