Kwik-vacuumpomp, naar Geissler

Rond 1850 werd het fenomeen van de elektrische gasontlading ontdekt. Om dit lichtgevend effect van gassen te bestuderen was een zo goed mogelijk vacuⁿm vereist. De glasblazer J.H.W. Geissler bedacht deze traag werkende, maar effectieve vacuⁿmpomp, welke geheel afwijkt van de tot-dan-toe gebruikte mechanische pompen. In feite is deze hydraulische zuigpomp een variant op de 17e eeuwse kwikbarometer, waarin boven het kwik een bijna-vacuum wordt gevormd. De luchtledig te maken bol wordt via een stopkraan en een tweetal buisjes voor het ontvochtigen van de lucht in contact gebracht met dit vacuum. Door de lange buis van boven telkens opnieuw met kwik te vullen, en de stopkranen afwisselend open dicht te zetten, wordt uiteindelijk alle lucht uit de bol gezogen
Around 1850 the phenomenon of electrical gas discharge was discovered. The study of this light-emitting effect of gasses required an adequate vacuum. The glassblower J.H.W. Geissler thought of this slowly functioning, but effective, vacuum pump, which is totally different than the mechanical pumps used before. This hydraulic suction pump is in fact a variation on the 17th century mercury barometer, in which a near-vacuum is formed above the mercury. The bulb to be evacuated is connected to this vacuum by way of a stop-cock and two tubes for dehumidifying the air. By filling the long tube again and again from above, and by alternately opening and closing the stop-cocks, all air is sucked from the bulb in the end