Capillaire platen en buizen

Het verschijnsel dat vloeistof in een nauwe buis of een andere nauwe doorgang aangezogen of juist weggedrukt wordt, noemt men capillaire werking. Dit verschijnsel werd in 1661 voor het eerst beschreven door de Engelse natuurkundige Robert Hooke. Hooke demonstreerde het effect in glazen buisjes, waarbij de vloeistof het meest stijgt in de nauwste buis. Door buisjes van gelijke diameter te gebruiken, konden de capillaire eigenschappen van verschillende vloeistoffen worden vergeleken. Het onderzoek naar de capillaire werking werd uitgebreid door Francis Hauksbee. Hij keek ook naar het gedrag van een vloeistof tussen twee glazen platen. In het hier getoonde toestel (89) zijn die platen onder een nauwe hoek ten opzichte van elkaar geplaatst. Vloeistof in de ruimte ertussen zal stijgen in de richting van de gesloten zijde. Om de capillaire werking goed zichtbaar te maken, gebruikte men vaak een gekleurde vloeistof en een witte achtergrond.
Oil lamps have been known since prehistory. For a long time, vegetable oil or animal fat was used as fuel. In the middle of the nineteenth century, paraffin was discovered as fuel. The advantage of paraffin is that the flow of this fluid to the burner of the lamp is smoother than with oil. However, burning paraffin has also disadvantages. Paraffin needs more oxygen than oil to burn optimally, and thus to give maximum light. Furthermore, even at low temperatures, flammable gases are formed which may cause explosions. To solve these problems, special lamps were developed. In these lamps, extra air was led not only to the wick, but also around the lamp to cool it. The air inlet in the paraffin lamps shown here, is regulated by a clockwork, which can be wound up with the corresponding key.